Vieringen

Crypte

Wekelijkse vieringen in de Crypte

Spreekuur

Henny en Christien Makom

Raad en daad

Pastoraat

Boekie

Ruimte voor vragen en verhalen

Afscheid

afscheid

Herinneringen levend houden

Vrouwenavonden

Vrouwenavond koken 2

Andere vrouwen ontmoeten

Excursies

Heiloo 1

Samen op stap

 

Pelgrimage naar Lourdes

lourdes-1a

Buiten Amsterdam kracht opdoen

De barmhartige samaritaan revisited

De barmhartige Samaritaan revisited  (Mark Lieshout)

Een zondag in de crypte:

 

Wie is mijn naaste?, kreeg Jezus als vraag voorgeschoteld.

En wat wel vaker gebeurde: Hij vertelde een verhaal als antwoord. Het verhaal zoals het de boeken, pardon hét Boek, in ging en de barmhartige Samaritaan zou gaan heten. Een bestseller in prekenland. Een rijk verhaal, zo zei ik in de kerkdienst, en ik kaderde het in de spanning tussen Jezus en de religieuze leiders uit zijn tijd.

De laatsten krijgen onder uit de zak in het verhaal van Jezus, omdat twee tempeldienaren met een boog om een machteloos en bebloed slachtoffer heen lopen en een Samaritaan, een andersdenkende gelovige, wél helpt. Wie is de naaste in dit verhaal? Hij die helpt natuurlijk. Maar, vertelde ik, die tempeldienaren zouden een week niet kunnen werken als ze zouden helpen en met bloed in aanraking zouden komen. Het woord ‘belangen’ viel. Ten koste van degelijke bijbeluitleg (of misschien juist een mooie bijdrage) buitelden de meningen over elkaar heen en werd het een barmhartige Samaritaan revisited:

Wat te denken van het slachtoffer, dat bijna dood aan de kant van de weg ligt, wakker wordt en ziet dat zijn redder uit een bedenkelijk religieus milieu komt? Dat is ook schrikken en het doet zijn discriminerende mening bijstellen. Willen we meer of minder Samaritanen in ons land?...

Die tempeldienaren kregen ook een andere en moderne identiteit: het zijn de mensen die niet luisteren naar wat de echte noden van de mensen zijn en schermen met regels en protocollen, terwijl ze als hulpverleners betaald worden. Zij denken te weten wat goed voor ons is en ons om te kunnen vormen tot mensen die we niet willen zijn of waar we niet gelukkig van worden. Maar misschien doen ze het toch ook wel uit liefde. Wie kan het zeggen?

En slachtoffers hebben ook vele gezichten. Mensen die zichzelf tekort doen, zichzelf laten gaan of zich deze rol toebedelen om vooral maar geholpen te worden en zelf met de handen over elkaar, pardon ophoudend, getrakteerd willen worden op geldelijke genoegdoeningen.

En die rovers dan die die man neersloegen: misschien zijn ze zelf ook slachtoffers. Dat zie je vaak: slachtoffers maken slachtoffers. Niet alles in het leven is maakbaar. Niet alles is eenduidig….

Je weet het niet, zei iemand. Je weet het allemaal niet.

Het verhaal van de barmhartige Samaritaan werd naar onze wereld getransponeerd en herkenbaarder dan ooit, maar verloor de simpelheid als antwoord op wie naaste is voor de ander, Het kan iedereen zijn, maar het ligt aan de intentie waarom we dingen wel of niet doen en dat moeten we ons bewust blijven. Maar een andere samenvatting is ook goed. Mooi toch.

Blog: "Doorborduren"

Doorborduren (Zwanine Siedenburg)

Wanneer ik weer binnenkom in de gemeenschappelijke ruimte zie ik haar weer alleen aan een tafel zitten. Haar hoofddoek strak om haar hoofd, haar donkere ogen kijken niets ziend de ruimte in. Het is de tweede keer dat ik haar zo zie. Ik vraag of ik bij haar aan tafel mag komen zitten. Zij lacht verlegen naar mij en knikt. Als ik informeer naar haar situatie verontschuldigt zij zich voor haar slechte Nederlands. Ik probeer toch met haar te communiceren over haar kinderen die niet meer bij haar wonen en haar ingewikkelde relatie met haar man. Toen zij terugkwam van een bezoek aan haar geboorteland bleek haar man haar te hebben uitgeschreven zonder voor een vervangende woonruimte te zorgen. Zij stond zonder inkomen op straat. Nu moet er eerst een uitkering worden aangevraagd voor zij in aanmerking komt voor een huis. Ik vraag of zij zich niet verveelt. De omgeving is niet erg uitdagend. Wachten geeft veel gelegenheid om te piekeren en dat doet zij, elke dag en nacht. Ik stel voor om wat afleiding te zoeken. Ik kijk om mij heen en zie niets wat uitdaging biedt behalve wat treurige mannen die onderuit gezakt in een stoel hangen. Zij kijkt mij wanhopig aan. Wanneer ik probeer uit te vinden waar haar passie ligt komen wij door de taalbarrière niet veel verder. De mobiele telefoon biedt uitkomst. Haar ogen lichten op bij mooie maar ingewikkeld borduurwerk. Ik beloof haar om te zoeken naar een eenvoudige versie van de kunstwerken die wij op internet zien.

Wanneer ik door het Vondelpark naar huis fiets, krijg ik visioenen van kleine bedrijfjes waar vrouwen ingespannen linnen lakens voorzien van de meest fantastische borduursels. De orders komen van verveelde toeristen die alles al gezien hebben maar veel geld willen betalen voor een origineel geborduurd tafellaken of linnen sloop. De toeristen weten dit echter nu nog niet en zwalken nog door de stad maar straks staan zij in de rij voor dit prachtige product gemaakt door vrouwen afkomstig uit moeilijke situaties.

Mijn ruime sortering borduurzijde en patronen komt mij nu goed van pas. Enkele dagen later fiets ik weer naar HVO en loop beladen met tassen direct op de vrouw af die weer aan haar vaste tafel zit. Enigszins verbaasd kijkt zij mij aan als ik al mijn spullen uit de tassen haal. Wel strijkt zij liefkozend over de gladde borduurzijde. Wij kiezen een eenvoudig patroon en ik leg uit hoe zij te werk moet gaan. Ingespannen is zij bezig. Ik licht nog het een en ander toe en loop dan in het volste vertrouwen dat het gaat lukken weg.

De keren daarna zie ik haar in gesprek met een man. Wanneer ik vraag of het borduurwerk al vordert vertelt zij dat het op haar kamer ligt en dat zij er nog niet aan is begonnen. Inmiddels zit zij niet meer alleen aan de tafel maar wordt zij dagelijks vergezeld door de wat louche uitziende man die haar aandacht volledig in beslag neemt. Zij bezit nu ook een mobiele telefoon die zij kordaat tussen haar hoofddoek steekt. Druk pratend, ontwijkt zij mijn vragende blik.

Ik vrees dat de toeristen nog even moeten wachten op het origineel hand geborduurde tafellaken.

adresgegevens


Drugspastoraat

De Wittenkade 109

1051 AK Amsterdam


drugspastoraat@gmail.com