DRUGSPASTORAAT HEEFT EIGEN HERBERG

DE HERBERG VAN HET DRUGSPASTORAAT OFFICIEEL GEOPEND

Het drugspastoraat wil beter zichtbaar zijn in de stad en activiteiten centreren op minder verschillende plekken. Een geschikte en beschikbare ruimte werd de inloopruimte van Kerk en Buurt, de Schakel, aan De Wittenkade 109. Het is de herberg waar onze mensen op verhaal kunnen komen op het inloopspreekuur op donderdagmiddag en op de dins- en woensdagmiddagen deel kunnen nemen aan een pastoraal aanbod (themabijeenkomsten, mannengroep, bijbelstudie, trainingen, persoonlijke afspraken, enzovoorts).

FOTO OPENING

28 maart werd de vlag uitgestoken en zal voortaan ‘gehesen’ worden wanneer we er zijn. Een feestelijk moment dat voorafgegaan werd door een presentatie over barmhartigheid, voorwaarde voor betrokken pastoraat, en de plannen voor de toekomst. Een hapje en een drankje sloten de feestelijke bijeenkomst af, bij wijze van aperitief vóór het echte werk: gemeenschap vormen door er te zijn voor de ander, met elkaar.

 

Bezoek Wereldraad van Kerken aan Drugspastoraat

 

Foto Walk of PeaceOp donderdag 23 augustus vond de Walk of Peace plaats, een pelgrimstocht in het kader van het 70-jarig bestaan van de Wereldraad van Kerken. Deze pelgrimage voerde langs verschillende plekken in de stad Amsterdam, waar vrede en gerechtigheid concreet vorm krijgt. Ook het Drugspastoraat werd bezocht. Op de foto (zittend) Olav Fykse Tveit, secretaris-generaal van de Wereldraad van Kerken, Agnes Abuom, voorzitter. Daarachter Christ'l Dullaert (gele jas), voorzitter Stichting Drugspastoraat, Christien Crouwel (gestreept shirt), pastor DPA en Jan van Duijn (gestreepte das), voormalig penningmeester DPA.

Interview met pastor Mark Lieshout

De keren dat hij met een gevoel van „Yeah! Gelukt!” naar huis terugrijdt, zijn zeldzaam. Toch heeft zijn werk iets moois, zegt drugspastor Mark Lieshout. „Je probeert mensen een ander perspectief op hun leven te geven. Soms lukt dat.”

Het inloophuis van het Drugspastoraat Amsterdam bevindt zich aan de Van Ostadestraat in de wijk De Pijp, niet ver bij de protestantse Oranjekerk vandaan. Elke donderdagmiddag kunnen drugsverslaafden hier vrij in- en uitlopen, een praatje komen maken, wat eten of drinken.

Het is een van de activiteiten die de interkerkelijke stichting ontplooit, vertelt Lieshout. „Waarbij het onze grote wens is om nog eens een éígen onderkomen te krijgen, want dat hebben we niet. We zitten dan hier, dan daar. Overigens zijn er wel vergevorderde plannen in die richting.”

Een derde van zijn tijd is de drugspastor werkzaam op locaties van HVO-Querido, een instantie die „huisvesting biedt aan onbehuisden.” Onder hen bevinden zich nogal wat drugsverslaafden. „Ik probeer er voor hen te zijn.”

Elke zondag is er daarnaast een kerkdienst in een zaaltje van het Leger des Heils op de Wallen, en tweewekelijks worden vrouwenavonden georganiseerd. „Verder ga ik wekelijks op huisbezoek, bij wie ik maar terechtkan – thuis, maar bijvoorbeeld ook in de gevangenis. En ieder jaar gaan we met een groep verslaafden naar bedevaartsoord Lourdes.”

De afgelopen vijf jaar legde Lieshout contact met „misschien wel 800” drugsverslaafden. „Dat lijken er heel wat, maar als je bedenkt dat Amsterdam duizenden verslaafden telt, valt dat nog wel mee.” Al neemt zeker het aantal verslaafden aan harddrugs af, schat hij in. „Alcohol is inmiddels een veel groter probleem.”

Met welke boodschap benadert hij mensen? „Het gaat er in dit werk om mensen onvoorwaardelijk te accepteren, als geschapen naar het evenbeeld van God. Kijk, dat een drugsverslaafde zou moeten stoppen met gebruiken, weet hij of zij zelf ook wel. Maar dat kan hij nu juist niet. Vaak wordt gedacht dat verslaving een keuze is: je kiest ervoor om aan de drugs te gaan. En dat gebeurt ook wel, onder druk van vrienden bijvoorbeeld. Maar wij benaderen verslaving als een ziekte: iemand die drugs gaat gebruiken, is heel vaak beschadigd, mist iets, ervaart pijn, voelt zich leeg. En zolang dat zo is, blijft hij gebruiken. Wat wij daarom proberen, is zo iemand een nieuw perspectief op zijn leven te geven, zodat hij minder afhankelijk wordt van de drugs.”

„Aansprekend” noemt Lieshout hier de Bijbelse geschiedenis van de Emmaüsgangers. „Jezus komt bij hen lopen, en vraagt: „Waar hebben jullie het over? Waarom kijken jullie zo somber?” En zegt dan: „Zou het ook niet kunnen dat...?” In ons werk proberen we eigenlijk iets vergelijkbaars te doen – mensen op een andere manier naar hun leven, naar wat er gebeurd is, laten kijken.”

Moedbenemend, misschien? „De keren dat ik met een gevoel van „Yeah! Gelukt!” naar huis rijd, zijn zeldzaam, ja. Je vraagt je echt weleens af of wat je doet zoden aan de dijk zet. Maar aan de andere kant zie je zo af en toe toch grassprietjes gaan groeien. En dat is dan zó mooi.”

Aangrijpend blijven de zogenoemde gemeentelijke begrafenissen, zegt Lieshout, begrafenissen dus van drugsverslaafden om wie niemand zich nog bekommert en die door de gemeente Amsterdam worden bekostigd. „Ik heb het meegemaakt, bij het verzamelgraf op Sint Barbara, dat er dan halverwege nog één neefje komt aanlopen. Dan denk ik: hoe eenzaam kun je sterven...”

Auteur: A. de Heer

Bron: Reformatorisch Dagblad

 

Lourdes 2018

image.png

Na veel wisselingen tot aan het vertrek toe, zijn we met 19 pelgrims en 8 begeleiders vertrokken. Vrijdagavond 21 september, na een heerlijke maaltijd bij Robert Koch Wonen, begon de reis van 18 uur. Het voordeel van een start op vrijdagavond was de aankomst bij licht en nauwelijks files. Aan het einde van de morgen werden de contouren van de Pyreneeën zichtbaar; we zijn er bijna dus.

Zondagochtend een eerste bezoek aan het Heiligdom met het bijwonen van de internationale mis. Met duizenden mensen in één kerk, onder de grond, Taizé-refreinen, werd het een onderdompeling in de katholieke Lourdestraditie. In de middag werden kaarsen aangestoken en de kruisweg gelopen: Veel herkenning in het lijden, de pijn, de zorgen, de eenzaamheid van de deelnemers, maar ook de mensen om je heen die je verder willen helpen. In de avond een documentaire-film over wat er zich 160 jaar geleden heeft afgespeeld. Zo bracht de zondag de hele groep in een bepaalde stemming die tot het einde toe bewaard bleef. De goed bezochte ochtendgebeden (om 7.15uur!) waren daar een bewijs van.

De ervaringen van het ‘in bad gaan’ in Lourdes varieerden van ‘erg koud water tot wonderlijke belevingen’. Eén van de deelnemers hoorde geen stemmen meer in zijn hoofd, een ander ‘zag’ beter. De lichtprocessie was als altijd een mooie beleving van saamhorigheid.

We hadden contact met een bedevaartgroep uit Angers. We wisselden onze Lourdeservaringen uit: wat brengt je hier, wat vind je hier en wat neem je mee naar huis waren daarbij de leidende vragen. Mooie getuigenissen maakten de avond tot een zinvolle ontmoeting.

Naast deze kerkelijke activiteiten waartoe Maria had opgeroepen in de grot waren we ook toeristen. Met een adembenemend zicht op de Cirque de Gavarnie (een besneeuwde bergketen) reden we op paarden en ezels omhoog; met een tandradbaan bestegen we de Pic du Jer en hadden we nu uitzicht van boven; onder de grond bezochten we de grotten van Bétharram. In combinatie van kerk en toerisme kochten we veel souvenirtjes.

We namen heel veel water mee terug, maar veel belangrijker nog: diepe ervaringen, lastenverlichting in religieuze zin en de wens deze ervaringen te mogen vasthouden. Een nieuwe start maken, namen velen zich voor, contact houden met elkaar. De slotviering gaf de mogelijkheid om met Gods zegen de goede voornemens van eenieder te verwoorden. De laatste avond dankten we de vrijwilligers van het paviljoen.

Op de terugweg ging onze dank ook uit naar alle geldschieters die deze reis mogelijk hebben gemaakt en voor de penningmeester die het geld beheerde. Een groot applaus voor de groep, die hecht was en betrokken bleef en vol heeft gehouden tot en met de lange terugreis, voor de verpleging die onze gezondheid bewaakte, voor onze chauffeurs ook die ons veilig thuisbrachten en voor de pastores die inhoud hebben gegeven aan deze bedevaart en daar veel van genoten hebben.

  • 1
  • 2

adresgegevens


Drugspastoraat

De Wittenkade 109

1051 AK Amsterdam


drugspastoraat@gmail.com