BLOG | 30 juni 2020

Blog van Lucien: Pasen en Pinksteren op één dag

Blog van Lucien, een trouwe bezoeker van het drugspastoraat.

 

Toen Pasen en Pinksteren op één dag vielen … en wat er op volgde 

” Beste kerkgangers,
Hoe fijn vinden wij het dat we jullie weer mogen uitnodigen voor een kerkdienst, zij het een besloten bijeenkomst, op uitnodiging. Wat fijn dat het weer mag vanaf 1 juni en dat we die datum ook meteen van start gaan. Het is op proef, want het moet lukken het op een veilige manier te doen.  Wat treffend dat die dag tweede pinksterdag heet. Pinksteren wordt eigenlijk gezien als de verjaardag van de kerk. Zo kunnen wij weer opnieuw kerk-zijn in onze eigen crypte.” aldus begon de tekst waar ik mee uitgenodigd werd om de nieuwe start van de oorlog pardon de vrede mee te maken.
Vrede in de zin dat de bijeenkomsten in de Crypte, in de corpszaal van het Leger des Heils, normaal aan het eind van de middag (maar die tweede pinksterdag was het om 10 uur, en dat had een reden, want niet alleen was het de eerste dienst van de Crypte die ochtend, maar ook de opening van het café seizoen die middag en er was ook een demonstratie gepland op de Dam, dichtbij, vanwege een incident in het verre US) na een in mijn ogen hele lange tijd, als een soort van bevrijdingsfeest overkwam.Het thema van die pinksterdienst was ‘weer tot leven komen’, iets wat in mijn gevoel meer met Pasen te maken heeft, of met Hemelvaart, de veertig dagen na Pasen, die nog steeds als een vastgestelde rouwperiode geldt bij de Rooms katholieke christenen, als ik me niet vergis.
Ik denk zelf dat rouw misschien wel een heel leven duren kan, of een half leven dan, want niemand wordt met rouw geboren, toch?
De dag dat je doodgaat is de ultieme deadline dat je moet stoppen met rouwen over het verlies
Maar toch liever eerder, want hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt om opnieuw met leven, dus niet overleven, te beginnen.
Dus het thema van de dienst klopte toch ook  wel een beetje.
Toch voelt het nog steeds erg onwennig. Zo moet het ook gevoeld hebben, denk ik, na de bevrijding hier, waarin alles anders moet zijn, en je toch herinneringen met je meedraagt van hoe het (ooit en net nog) was.
Ik ben pas later geboren, in een naar mijn gevoel open samenleving, waarin zoveel vanzelfsprekend scheen, zoals volgens mij dat gevoel bij velen leefde, gevoed door wat er ook gebeurde in de samenleving, iets wat ik nu ook zie gebeuren maar dan weer anders. Net als in de tijd dat het verhaal uit het nieuwe testament zich af speelt.
Terwijl ik niet alleen de boodschap van Pinksteren maar ook die van Pasen in handen kreeg, die dit jaar niet zoals normaal plaats had gevonden in een stilstaan bij het verhaal dat er bij verteld wordt, maar als het ware op tweede Pinksterdag samenviel met het verhaal van 50 dagen later, op een dag. Niet alleen bij de dienst maar ook daarbuiten zou het ondenkbare gedaan worden.

Dat was eerder niet te verwachten en dus stond er in die paasboodschap: “ (…) met dit virus had het hele verhaal niet plaats gevonden, geen judaskus, geen menigte aan het begin van de week, geen een aan het eind van de week en dus ook geen proces, met kruisiging en opstanding, dan hadden we dus dit hele verhaal niet gehad. (…) “ maar zie, als iets gebeuren moet, gebeurt het, ook in deze tijden nog.
Ik was er dus bij, deze keer, bij de dienst, en ik zag daarna ook een café feestelijk geopend worden, en had daar, uiteraard, gemengde gevoelens bij, net als mijn moeder  dat bij de bevrijding van Nederland aan het eind van de Wereldoorlog moet hebben gehad. Terwijl anderen feest vierden, was het onzeker wat het lot van haar broer in Duitsland was. Iets minder heftig was mijn gevoel. Ik had verwacht in de Crypte te ontmoeten, die er die keer bij zou zijn, maar niet was gekomen. Ook vroeg ik me af hoe het was met anderen die er niet bij waren, omdat het maximaal aantal bezoekers drastisch was gedaald om aan de richtlijnen van het anderhalve meter regiem te kunnen voldoen.

Ikzelf heb van nature graag wel wat ruimte om me heen, in het algemeen, maar …

Zoals we vandaag bij de dienst, inmiddels ‘gewoon’ weer op zondagmiddag, het erover hadden, het met open armen ontvangen is een stuk lastiger geworden, weliswaar heeft het soms prettige bijverschijnselen, zoals minder opdringerigheid, als je gewend bent direct contact te maken met mensen, voelt het erg ongemakkelijk, dat je elkaar uit de weg moet gaan. Ikzelf heb van nature graag wel wat ruimte om me heen, in het algemeen.

In hetzelfde jaar dat mijn moeder overleed maakte ik kennis met het Drugspastoraat. Nee ik ben niet verslaafd, tenzij aan koffie, muziek en mensen, en verhalen. Verhalen zoals dat over Ruth, wat bij Grada aan de orde kwam, Het verhaal van Jona, en ‘zijn’ wonderboom, of het verhaal van de barmhartige Samaritaan, waar de tekst bij Luc, afgelopen zondag  me aan deed  denken, over met open armen ontvangen, en iets simpels als een glas koud water soms. Met open armen ontvangen is dubbel hè, je kunt iets ontvangen en iemand ontvangen, welkom heten, en dat deed Luc, ook al was ik weer laat.

Het gaat er niet altijd alleen om enkel  de regeltjes te volgen, maar het hart moet kloppen. Als je alleen maar de regeltjes volgt,  krijg je situaties zoals wat Roos Schlikker in de PS van de Week zaterdag schreef, over hoe de regeltjes zijn gehandhaafd maar de patiënt overleden.
Amsterdam, 28-29 juni 2020