BLOG | 15 juli 2020

Blog van Lucien: Cryptische verhalen

Een nieuwe blog van Lucien, de trouwe bezoeker van de vieringen in de crypte:

Cryptische verhalen

Het mooie van de bijeenkomsten van de Crypte, het Drugspastoraat op Zondag, is behalve de tijd en het mogen meepraten, ook dat er elke keer in principe een andere ‘voorganger’ is te bewonderen, met een eigen stijl, zij het met terugkerende rituelen.

Het gaat er weliswaar wat minder heftig aan toe dan vroeger, vanwege de verplichte aanmelding, en het beperken van het aantal deelnemers, net als het probleem met het tekenen van de verjaardag- en andere gelegenheids-kaartjes, waar nog wel wat aan verbeterd mag worden!

In mijn gevoel is de cyclus weer afgerond, nu ook onze (vrouwelijke) Straatpastoor weer, voor het eerst na 15 maart, voor is gegaan, afgelopen zondag, 12 juli 2020.

Terwijl het op tweede pinksterdag nog niet zo druk was, op de Wallen leek het haast alsof er nooit een sluiting was geweest.

Op de een of andere manier past deze sfeer bij het thema waar het deze ‘laatste’ zondag over ging: hoe een boodschap op verschillende manieren kan worden ‘ontvangen’ Hanna vertelde hoe verwonderd ze zelf was geweest, dat de boodschap in een dienst in Zuid Afrika, waar ze bij was als bezoeker, door de bezoeker naast haar, ook vrouwelijk, heel anders binnen bleek gekomen dan bij haarzelf, en het ging nota bene over de positie van man en vrouw!

Tja, de zondag ervoor voelde het ook alsof de dienst over iets heel anders ging, dan wat ik eerder had begrepen, toen ik de dienstdoende pastor had gevraagd, van tevoren, waarover het die zondag eigenlijk zou gaan. 

Het maakt natuurlijk ook uit van de mensen die er zijn, die heel andere inzichten in kunnen brengen. 

Ik merkte al vroeg dat ik vaak een heel andere kijk had op bijvoorbeeld begrippen als vrijheid en herdenken, het gezag en wat belangrijk is in het leven dan de mensen die ‘normaal’ werden genoemd. 

Aan de andere kant zou ik bij de groep waar ik mee verwant voelde, kunstenaars en andere creatieve geesten, teveel uit de pas gelopen hebben, als ik me had geconformeerd aan wat algemeen als normaal geaccepteerd was.

Ik voelde me een beetje zoals ‘migranten kinderen’ zich waarschijnlijk ook voelen, gevangen tussen twee werelden.

Of misschien is het woord gevangen in mijn verband niet helemaal het juiste woord. De stress die normaal ontstaat als je aan twee normen moet voldoen, was bij mij een stuk minder. Ik was vrij, blij de keuze te krijgen , hoewel het moeten maken voor mij dan wel weer stress kon opleveren. Ik wachtte dan ook vaak tot de keuze een stuk gemakkelijker te maken was, wat naar buiten toe waarschijnlijk de indruk wekte dat ik bescheiden was. 

Soms lijkt het andersom. Dan kan ik onverwacht fel uit de hoek komen. Dat was toen in de genoemde dienst de vraag werd gesteld wie de zaadjes zaaide die in het behandelde verhaal van de Zaaier worden verspreid. Dat is God of Jezus, wat hetzelfde  zou zijn in de christelijke traditie, was het antwoord.  De Heilige Geest, is dat hetzelfde als Allah, of het Licht, in de Boeddhistische gedachte? werd gevraagd. Mijn antwoord: Nee, natuurlijk niet, en God is ook niet God, dat wil het verhaal nou juist zeggen. Het is een persoonlijke relatie die je hebt tot God, en die is voor iedereen anders, moet wel anders zijn. Ja we noemen het Liefde, maar ook dat is voor iedereen een ander gevoel, en dat is waarom het een zaadje is, omdat het moet groeien. Dat moet het bijeenkomen in de nieuwe structuur, die we vooralsnog hebben te volgen, natuurlijk ook nog. Het was een wat mij betreft vruchtbare bijeenkomst!